Stichting Gichon

In Nederland zijn er, net als in diverse andere Europese landen,verschillende initiatieven voor kinderen, die slachtoffer zijn geworden van de ramp in Tsjernobyl.

Binnen deze initiatieven worden kinderen voor een bepaalde periode uitgenodigd om in Nederland of een ander Europees land te verblijven. Op het eerste gezicht een prima initiatief, echter de kinderen worden volledig
uit hun eigen land weg gehaald en de mogelijkheden voor nazorg zijn minimaal.

Erik Jager was één van de gastouders, die een kind in huis had voor acht weken. Het meisje, Zjenja, geboren in 1994 maakte 8 weken onderdeel uit van het gezin Jager, hier in
Nederland. Na deze periode hebben zij haar teruggebracht naar Wit-Rusland en hoewel zo’n 1600 kilometer uit elkaar behoort zij nog steeds tot het gezin Jager.

Toen zij Zjenja bij haar moeder brachten, was de reactie van deze vrouw: “Ik hoopte dat ze nooit terug zou komen.”
Voor velen een moeilijk te begrijpen reactie. Echter wanneer
we de situatie waar Zjenja in leeft in ogenschouw nemen, zeer begrijpelijk. Zjenja woont in besmet gebied, met een zeer verhoogd risico op ernstige ziektes en aandoeningen.
Haar vader is alcoholist en er is geen enkele hoop op een goede toekomst voor haar.
Deze opmerking hakte er bij Erik Jager nogal in en hij realiseerde zich dat hij zich hier niet meer aan kon en wilde onttrekken. Omdat nazorg vanuit Nederland moeilijk is,
ging hij kijken op welke wijze hij een meerwaarde kon creëren voor de kinderen in Wit-Rusland, die slachtoffer waren van de ramp in Tsjernobyl. Dit leidde tot de
oprichting van de stichting Gichon.
Gichon is ‘een bron, die nooit opdroogt’ en dat is ook wat de stichting wil zijn voor de
getroffen kinderen in Wit-Rusland.